รุ่มรุ่มร้อนเร่าเร่า โอ้ตัวเราเหงื่อเยิ้มไหล
ซอกลับอับเขรอะไคล อาทิตย์เที่ยงแผดหนังหัว
พระเจ้าจอร์จโ_ตรร้อนมาก
วันนี้ขณะนั่งแกว่งแกร่วหน้าคอมพ์จู่ ๆ น้องสาวที่หน้าตามันบังเอิญดีกว่าข้าพเจ้าก็เดินดิ่งเข้ามาบอกเล่าข่าวดีที่ใครได้ยินได้ฟังเป็นต้องรู้สึกวาบหวิวหวามไหว
" เออ เค้าว่าวันศุกร์นี้จะร้อนสุด ๆ ล่ะ "
แต่เรามีข่าวดีกว่า
" ช่วยไม่ได้นะ พี่ไปเชียงรายพอดี "
เราตอบพลางส่งสายตาเย้ยหยันเหมือนจะฉายความนัยให้น้องรักเผชิญกับอากาศนรกต่อไปตามลำพังเถิดเพราะตัวพี่นี้ได้ทีลี้ภัยไปแหล่งอื่น สงสารก็แต่แมวที่บ้านขนก็หนานุ่มอุตส่าห์สะบัดขนจนเกือบเกรียนแล้วก็ยังช่วยอะไรไม่ได้ออกไปเที่ยวขี้เยี่ยวนอกบ้านก็มีแต่จะเป็นลมแดดวิ่งกลับบ้านทำหน้าเหมือนหมาปากซอยคือเดินลิ้นห้อยแฮ่ก ๆ เสียบุคลิกชนิดที่จอห์น โรเบิร์ตพาวเวอร์ไม่ยอมรับเข้าสถาบันแน่ ๆ บางตัวก็แก้ปัญหาด้วยการนอนหลับหนีความจริงไปเลย เอากะเขาซิ
...มิเป็นไร do it for เมี้ยว เดี๋ยวแม่จะช่วยเสยขนให้หลุดร่วงเป็นแมวไอยคุปต์เองนะลูก รับรองลูกจะไม่ต้องดิ้นรนวิ่งลิ้นห้อยจนเกือบเลียง่ามเท้าถึงเข้าบ้านอีก ดีมั๊ยลูก
พูดถึงยุทธการดับร้อนมันก็มีหลายวิธีอยู่จำได้ว่าสมัยก่อนตอนที่ยังเยาว์คนเรามักจะดับร้อนด้วยการเปิบน้ำแข็งไส นั่งเป่าพัดลมโกรกย้อนผ้าถุงไปเรื่อย ๆ ถ้าในการ์ตูนโดราเอมอนหน้าร้อนต้องกินแตงโม และในจอมโหดกะทะเหล็กมันต้องทำแกงฟักพร้อมทั้งประดังประเดเครื่องเคราให้คนทานหนาวจนฟันแข็งแตกราวร้าวกับมีผู้ใดเอาน้ำแข็งแห้งมากรอกลำไส้อย่างใดอย่างนั้น
แต่นั่นมิใช่ข้าพเจ้า
ย้อนไปถึงเมื่อสมัย พ.ศ. อะไรจำไม่ได้แม่นมั่นเพราะมันเป็นเพียงตัวเลข จำได้ว่ายายที่บ้านชอบซื้อปริ๊กลี่ฮีตมาประพรมผิวกายยามร้อน ซึ่งตัวเราก็ใช่ย่อยสมัยนั้นแม่ห้ามเปิดแอร์ตอนกลางวันเพราะกลัวว่าถ้าให้ทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนเครื่องมันจะไม่สู้ เรากับน้องก็เลยเอาแป้งเย็นอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่ปริ๊กลี่ฮีตมาผสมกับน้ำแล้วโปะทั้งตัว ตอนแรกมันก็เย็นดีหรอก แต่ด้วยความที่มันเย็นแบบไม่ถาวรเราเลยเสนอกับน้องว่ามันน่าจะมีจุดใดจดหนึ่งของร่างกายนะที่โปะแป้งแล้วมันซ่านไปทั้งกาย
คิดได้ละ
ซอกก้น
ไวเท่าความคิดเราคว้าแป้งเย็นผสมน้ำแปะทับเข้าที่ซอกตามว่า ได้ผลสิท่านมันเย็นจริง ๆ แต่เป็นความเย็นเฉียบที่ทรมานจะนอนกลางวันก็นอนไม่หลับเพราะมันเย็นเหมือนมีใครเอาอะไรมาจี่ สุดท้ายพอทนไม่ไหวก็ต้องไปล้างแป้งออก แต่มันยิ่งกลายกลับเป็นการซ้ำเติมเพราะพอโดนน้ำเข้าไปอีกรอบไอ้ที่ว่าเย็นบาดจิตแล้วมันยิ่งเย็นหนักกว่าเดิม ทีนี้เย็นจนแสบถึงช่วงค่ำเลย จากนั้นมาข้าพเจ้าก็ไม่เคยคิดโกรกแป้งลงซอกทวารอีกเป็นคำรบสองเนื่องจากได้รับบทเรียนแล้วว่าบริเวณนั้นควรปล่อยให้มันร้อนชื้นไปดีกว่าเพื่อสวัสดิภาพอันยั่งยืนของหลืบเร้น
คำเตือน เป็นความสามารถเฉพาะตัวของผู้เขียนโปรดอย่าทดลองทำเองที่บ้าน
